Harika bir bahar günü olacağı sabahın o saatlerinden belliydi. Hızlıca hazırlanıp 08:45 gibi evden çıktık ve Mecidiyeköy’den bir arkadaşımızı aldık. Ardından Göztepe’ye uğradık ve iki yolcumuzu daha aldık. Ve şarkılar söyleyerek yolculuğumuza başladık. Ozan tabiiki en son şarkılarını söyledi ve bu yolculukta yeni arkadaşı Ulaş ile tanıştı.
Diğer arkadaşlarımız ile TEM gişelerinde buluşacaktık. Tam buluşma saatinde oraya vardık. Hepimiz güzel bir haftasonu tatiline hazırız. İstikamet Ogzala Çiftliği. Yaklaşık iki saat süren bir araba yolculuğundan sonra yoldan erzaklarımızı da alarak çiftliğin bulunduğu köye ulaştık. Çiftlik İzmit/Yuvacık taraflarında 650m rakımlı Servetiye Camii köyünde bulunuyor. Araba ile yemyeşil tepelere tırmanırken Ozan ilklerini yaşamaya başlamıştı bile. Barajın yanından kıvrılan yollardan geçiyorduk. Ulaş ile birlikte atışmalar, espriler, gülüşmeler.. Arabanın içi tam bir curcuna. Etrafta çeşit çeşit çiçekler, yemyeşil orman ve tertemiz hava. Otoban egzozundan kurtulduğumuz için artık arabanın camlarını açabiliriz. Temiz havayı ciğerlerimize çektikçe neşemiz bir kat daha artıyor.
Sonunda çiftliğe varabildik. Yolu bu kadar kolay bulabilmemizde büyük bir etken de Erhan’ın (çiftliğin sahibi) yol üzerinde kilit noktalara diktiği ağaçtan tabelalar. Erhan’ı çok iyi tanıdığım için ilk tabelada kilometre sayacını sıfırladım. Eğer 7km yazdıysa metre metre ölçüp öyle dikmiştir tabelayı. Çiftliğe yaklaştıkça arabada “işte geldik, burası” diyenlere kilometre sayacını kontrol edip “daha gelmedik 300 metre kaldı” deme havasını atıyorum. Yanılmamışım. Tam 7km’de çiftlik karşımızda. İşte geldik. Herkes bağıra çağıra sevinç çığlıkları atıyor.
Erhan bizi bekliyor, çayları hazırlamış. Hemen masaları düzenliyoruz ve yol yorgunluğunu atıyoruz. Çocuklar top oynamaya başladılar bile. Birazdan diğer arkadaşlarımız da geldiler. İçerde çıtır çıtır odun sobası yanıyor. Hemen masaları donatıyoruz, ardından gelsin çaylar. Ozan Ulaş ile çok iyi anlaştı. Aralarında yaklaşık altı ay var. Top oynuyorlar, taş atıyorlar, kütüklere çıkıyorlar, bağırıyorlar.. keyiflerine diyecek yok. bir taraftan da sofradan birşeyler atıyorlar ağızlarına.. mis gibi simitler, kahvaltılıklar.. temiz hava insanın iştahını kabartıyor.
Bir taraftan yerken bir taraftan sohbetler, saatler geçmiş, bir ara bol oksijen vurmuş sanırım sobanın karşısında biraz kestirmişim. Bol bol fotoğraf çekiyorum. Çocuklar çok heyecanlı, kocaman bir eşşek arısı buldular, havyan vızıldıyor ama uçamıyor, o yüzden korkacak birşey yok. Yürüye yürüye bir kaç çiçek dolaştı. Hemen dibine kadar yanaşıp fotoğraflarını çekiyoruz. Makro çekimler için objektif almak şart. 18/55 anca bir yere kadar.
Bu kadar yemeye biraz çalışmak lazım. Erhan hemen bahçede kazılacak yerleri gösteriyor. Eldivenlerimizi giydik ve başladık kazmaya. Tarla olarak kullanılacak küçük bir bölgeyi kazıp topraktaki taşları ve kökleri çıkartıyoruz. Ben kürekle kazıyorum, Ozan taşları bulup atıyor. Çiftlikte daha önceki seferlerimizde diktiğimiz kendi ağaçlarımız var. Arada biraz onlarında bakımını yapıyoruz. Kolay gibi görünmekle beraber yorucu bir iş. Keşke her gün yapabilsek. Şehir hayatının hantallığından kurtulmak için birebir.
Ve artık çiftlikten ayrılma vakti. Erhan’a bu güzel ev sahipliği için teşekkür edip toparlanarak arabalara biniyoruz. Eminim kimse ayrılmak istemiyordu. Dönüş yolunda yine döne döne tepelerden iniyor, baraja selam verip otobana çıkıyoruz. Yolcularımıza uygun yerlere bırakıp evimize ulaşıyoruz.
Ozan bugün birçok ilk yaşıyor. İlk kez bir baraj görüyor, ilk kez bir kertenkele ile yarışıyor, ilk kez bu kadar büyük bir eşşek arısı gördü, ilk kez beraber tarlada çalıştık.
Yolda dönerken bütün yolcular uyuya kaldı. Ozan ile Ulaş ise neredeyse bütün yol boyunca tatlı tatlı atışarak eğlendiler. Yolun sonlarına doğru Ozan dayanamayıp sızdı. Eve çıkardıktan sonrada dakikalarca uyanamadı. Böylece güzel bir ilkbahar tatilinin de sonuna geldik.
Ogzala Çiftliği ile ilgili detaylar için:
http://www.ogzala.com/ogzalaciftligi/ogzalaciftligi.htm
